Historie

>Historie
Historie 2016-11-02T12:35:31+00:00

Het ontstaan

 

In 1991 ben ik Monique Verheyen samen met Marc van Den Haag naar Harmelen verhuisd. Harmelen was het dorp waar wij graag onze kinderen wilden laten opgroeien. In 1992 kregen we Kiki. Toen ze kon lopen, kwam ik veel in de speeltuin met haar. Daar leerde ik andere moeders kennen en zo begon ik me steeds meer thuis te voelen in Harmelen. Het was een leuke speeltuin met een héle lange glijbaan. Er was ook een grote lange buis, waar kinderen doorheen konden kruipen. Meestal na het weekend lag er glas in de buis, of er was geplast op de glijbaan. Ook de wipkipjes zakten door. De jongeren hingen in de speeltuin, dronken lekker een biertje en blowden er lustig op los.  Kortom het werd steeds minder aantrekkelijk om daar te gaan spelen.

Ik besloot om te gaan bellen met de gemeente. Die begreep mijn situatie, maar gaven ook aan dat zij daar niks aan konden doen. Hun voorstel was aan mij om zelf een speeltuin te gaan bouwen. Gefrustreerd hing ik op en dacht werkelijk of ze van een andere planeet waren. Van mijn 10de tot mijn 18de heb ik in Sassenheim gewoond en daar was een héle leuke speeltuin, die werd beheerd door een opa. Je kon lid worden van de speeltuin en dan mocht je de héle zomer spelen. Wel heel leuk, maar ik was toch echt niet van plan om dit project op me te nemen. Later in dat jaar ging ik naar een bijeenkomst van Janusz Korczak. Hij was een Pools-Joodse kinderarts/pedagoog die leefde van 1878 – 1942. Hij zei dat kinderen eigenlijk kleine volwassenen zijn en dat je heel veel van kinderen kan leren. Met die achtergrond keek ik naar een filmpje van Jantje Beton en zag ik Ger de Wilde die speeltuinen bouwde vanuit de ideeën van de kinderen in samenwerking met de inwoners en de kinderen. Dat vond ik echt geweldig, want wat je zelf bouwt maak je niet kapot. Ik besloot om de gemeente te bellen.

Ik heb mijn plannen met hun gedeeld en Ger uitgenodigd om een keer te komen praten. IAfbeelding1nmiddels waren ook ik twee vriendinnen, Yvonne Schouwenaar en Francis Dierink, betrokken bij het plan. Ger vond het een mooie uitdaging en wilde graag meedoen, maar hij woonde wel in Groningen. Bovendien had de gemeente aangegeven dat ze geen geld hadden voor een nieuwe speeltuin. Als we het wilde, moesten we zelf zorgen voor het geld. De bal lag bij ons. We zagen het wel zitten en hebben de inwoners van Harmelen uitgenodigd om te luisteren naar Ger de Wilde. Uiteindelijk ging de gemeente toch akkoord en wij gingen aan de slag.

De kinderen hebben tekeningen gemaakt van hun favoriete speeltuin en die hebben we opgestuurd naar Ger. Ook de jongeren hadden behoefte aan een eigen ontmoetingsplek. Zij hebben samen hun ideeën met Ger besproken. Daar kwam een mooi ontwerp uit. Het moest een ton gulden gaan kosten. Een mooghjr-logoie uitdaging. De gemeente had grond om op te bouwen en vroeg ons om het héle project zelf te dragen. Hier waren wij het niet mee eens, dus het plan werd in de ijskast gezet. Ondertussen ging de gemeente zich beraden om het probleem op te lossen. En ik hoopte stiekem dat het niet door zou gaan. Ik vond het wel een héle verantwoordelijkheid en ik vond dat ook wel eng. Uiteindelijk belde de gemeente mij op met een oplossing. Zij adviseerden mij om een Stichting op te richten. Zo is de Stichting Geef de Harmelense Jeugd de Ruimte ontstaan.

Yvonne en Francis stonden pal achter mij en hebben mij echt heel erg gesteund. Ook mijn man Marc was een enorme steun. Hoe kunnen we nu met elkaar geld bijeen brengen, dat was de grote vraag. We hebben van de mooiste tekeningen kalenders gemaakt. Samen met alle kinderen en jongeren van Harmelen hebben we een cd opgenomen met zelfgemaakte en gecomponeerde liedjes erop. Deze hebben de kinderen zelf verkocht. We hebben fondsen aangeschreven en bedrijven benaderd.

In januari zijn we begonnen met de werving. In mei hadden we al zoveel geld bij elkaar, dat we konden beginnen met het bouwen van het eerste deel van de speeltuin. Dit door de giften van fondsen, bedrijven en niet in de laatste plaats door de hulp van plaatselijke ondernemers die hun diensten gratis hebben aangeboden. Echt super. Uiteindelijk is het een prachtige speeltuin geworden die door heel de omgeving van Harmelen werd bezocht. Mensen kwamen uit Kamerik, De Meern, Montfoort. En waarom…, omdat het een speeltuin was die kinderen uitdaagde om hun fantasieën te beleven. We hebben aan de inwoners gevraagd om een naam te verzinnen voor de speeltuin. Er kwam een vader met de naam ‘De Laatste keer’. Ik vond dat wat naargeestig, maar zijn kind zei steeds: “De laatste keer pap, dan ga ik met je mee naar huis”. Uiteindelijk hebben we het ‘SamSam’ genoemd: Samen delen, Samen spelen. Een prachtig project.

Afbeelding4Daarna hebben we nog een skatebaan gebouwd en is er een speeltuin gebouwd aan de Keizershof met de Stichting GHJR.

In de zomer van 2009 kreeg ik te horen dat Yvonne Schouwenaar een hersentumor had en in september is zij overleden. Wij waren elkaar uit het oog verloren, nadat zij verhuisd was naar Soesterberg. Toch werd ik uitgenodigd op haar begrafenis. Het was een bijzondere begrafenis. Iedereen was in het wit en er werden prachtige woorden gesproken. We zaten in een kerkje in Doorn. Het waaide, maar de zon kwam ook soms tevoorschijn. Eén van haar vriendinnen vertelde haar levensverhaal, nadat Yvonne Harmelen met Paul had verlaten kwam ze in een jetset leven terecht. Ze maakte prachtige reizen en opende een galerie aan de Prinsengracht. Maar één van haar mooiste periodes in haar leven was wel in Harmelen. Het bouwen aan een mooie speeltuin samen met Monique Verheyen. Ik zat daar in het midden van de kerk en de zon scheen in mijn gezicht. Ik wist niet dat deze periode ook voor haar zo belangrijk is geweest.

In mei 2014 kwam de gemeente bij mij langs met de mededeling dat op de plek van ‘SamSam’ een nieuw schoolgebouw zou worden gebouwd. Samen met de architect en de financieel verantwoordelijke heb ik herinneringen opgehaald over de bouw van ‘SamSam’. Ik gaf toen aan dat ik het heel erg leuk zou vinden om weer een nieuwe speeltuin te gaan bouwen. Maar dat ik niet wist of Ger de Wilde nog wel zou leven. In de zomer van dat jaar ging ik met mijn gezin op vakantie naar Axat. Het was een doe vakantie. We konden daar klimmen en raften. Super leuk. Donderdag was er een bonte avond en we aten met alle campinggasten aan lange tafels. We zaten gezellig met elkaar te kletsen, totdat Marc tegen mij zei: “Die man lijkt wel op de speeltuinbouwer van ‘SamSam’, hoe heette hij ook alweer?” Ik zei: “Ger de Wilde.” Ger stond op en gilde: “Ik ben Ger de Wilde.” Echt geweldig, we omhelsden elkaar en ik vertelde hem van de plannen van de gemeente. We waren door het dolle heen. Hoe is het toch mogelijk?! Toeval bestaat niet.

Het ontstaan van de speeltuin ‘SamSam’ vind ik een mooi voorbeeld van een geslaagd participatieproject. Door de lokale gemeenschap vanaf het begin te betrekken bij de plannen wordt het een project voor en van iedereen. Nog steeds wordt er met veel plezier teruggekeken op deze periode.

Monique Verheyen